De wekker gaat Ik open mijn ogen, eindelijk is het dan zo ver Zaterdag 6 juni ’15. Met een lichte kriebel in mijn buik sta ik op en maak mijn dochter wakker. Onderweg naar Opus vraag ik of ze het ook spannend vindt haar antwoord; “ Nu nog niet” koele kikker. Nadat we de karren met kleding en instrumenten hebben ingeladen gaan we op weg naar Vlissingen, hierbij worden we uitgezwaaid door PVK en de ouders.
Met de bus vol jeugd, begeleiders, en instructie rollen de kilometers asfalt onder ons door en komt Vlissingen steeds dichterbij en het mooie weer ook. De kinderen vermaken zich prima en komen 1 voor 1 langs om te vragen hoe ver het nog is, en de begeleiding zegt in koor: “heel ver” Na een korte koffie pauze rijden we weer verder. De borden Vlissingen komen inzicht nog 65km, nog 38 km en jawel we rijden Vlissingen binnen en het wordt steeds stiller in de bus.
Aangekomen bij de Sporthal snel onze plek opzoeken, alle jeugd rode t-shirts aan en in collone de arena verkennen waar het allemaal moet gaan gebeuren, even de sfeer opsnuiven om in de juiste stemming te komen. Op de terug weg naar de sporthal komen we de eerste supporters al tegen helemaal vanuit het verre Friesland alvast onze dank hiervoor. Nu gaat het echt beginnen, omkleden alles bij elkaar zoeken, instrumenten en schoenen poetsen, haren vlechten enz. En het wordt steeds stiller, we gaan naar het inspeel terrein om te stemmen en lekker in te spelen. Zo te horen hebben ze er zin in, het slagwerk klinkt als nooit te voren, het geluid van de lyra’s doen mijn oren nog trillen en de fluitisten blazen hun longen uit het lijf. Nu nog even een peptalk van Matthijs en hoppa daar gaan we.
Nu gaat het gebeuren alle uren van trainen in de zaal en buiten in weer en wind moeten in een klein kwartier de Jury er van overtuigen dat wij de beste van Nederland zijn en de tweede plaats van vorig jaar moet doen vergeten.
Jong Pasveer komt op onder luid applaus van de overvolle tribunes, na wat aardige woorden van de spreekstal meester geeft de maitre het startsein, daar gaan ze. In een mooie tempo lopen we door de show Zapp, en wij van de instructie en begeleiding zien de figuren 1 voor 1 goed gaan. Het waait hard maar muziekaal gaat het goed. De strakste show tot nu toe, het einde van de show komt inzicht en boem ze staan in de Z en met de laatste krachten roepen of beter gezegd schreeuwen de kinderen: Zapppp. We gaan staan en klappen onze handen blauw en de kelen schor, we zijn trots ape trots!!!!!
Na het afmacheren begint het wachten, nog 1 korps te gaan “Irene “ de winnaar van vorig jaar. We worden naar het sportveld geleid waar de andere korpsen ook staan te wachten er wordt wat nerveus heen en weer gelopen en aan de instrumenten gefriemeld. Het duurt nog even krijgen we te horen de jury heeft het moeilijk, is dat een goed teken? Wie weet. Na 20 minuten mochten we weer aantreden, de korpsen lopen netjes achter elkaar het veld op, we staan klaar zo’n kleine 200 jeugdige muzikanten staan zenuwachtig te wachten.
De spreekstal meester begint met de uitrijking van de prijzen voor de Marsparade, we horen gejuich en zien bedroefde gezichten. Als de prijzen voor de Marsparade zijn verdeeld zijn wij aan de beurt “De show” daar gaat ie dan, nummer 9 bekend “geen Jong Pasveer, nr: 8 weer niet, het gaat goed en dan toch nr: 7 Jong pasveer uit Leeuwarden schalt er door de speakers met 82,9 punten. In een rap tempo worden de de nr’s:6 t/m 3 bekend gemaakt. Het verschil tussen de nummers 1 en 2 is maar slechts 0,15 punten Jong DVS en het Jong Kamper Trompetter korps… en the winner is ……….
Tijdens de afmars worden de winnende korpsen door de Maitres gefeliciteerd en we verlaten het veld onder luid applaus en met opgeheven hoofd. Het zit erop , we lopen terug naar de de sporthal nog even snel een kiekje maken en dan snel omkleden, karren weer in de aanhanger van de bus en rijden maar op weg naar de McDonalds…..
Onderweg legt Marloes uit wat het commentaar van de jury is en iedereen luistert aandachtig. De Mac komt inzicht, snel naar binnen en dito eten 21:00 we zijn weer onderweg, de kilometers asfalt vliegen weer onder ons door buschauffeur Henk heeft er zin in en in een mum van tijd zijn we thuis, iets na twaalven.
no images were found